Kowary zapraszają i czarują swym urokiem
Kowary powoli wyłaniają się z cienia bardziej znanych górskich kurortów. Przyjeżdża tu coraz więcej turystów, nawet z zagranicy. Powierzchnia miasta wynosi 37,39 kmęłęó². Najwyższy punkt to Skalny Stół (1281 m n.p.m.). Na terenie Kowar mieszka ok. 11,5 tysiąca mieszkańców.
Jest to przede wszystkim miejscowość zabytkowa z bogatą przeszłością. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1148 roku, kiedy to na zboczach pobliskiej góry Rudnik, waloński gwarek, Laurentius Angelus, odkrył złoża rud żelaza.
Dziesięć lat później, książę Bolesław Kędzierzawy wydał rozporządzenie na temat eksploatacji tych złóż, co uznaje się za oficjalną datę założenia osady. Bardzo szybki rozwój Kowar hamowała pobliska Jelenia Góra, za której pośrednictwem wszystkie okoliczne wsie handlowały. Dlatego też dopiero w roku 1513 osada otrzymała prawa miejskie z rąk króla Czech i Węgier Władysława Jagiellończyka.
Pod koniec XVI w. miasto było już tak znane, że ówczesny król Rzeczypospolitej, Zygmunt August, zamówił u miejscowych rusznikarzy 200 luf do muszkietów. Wojna trzydziestoletnia (1618-1648) położyła kres górnictwu i hutnictwu w Kowarach oraz przyniosła wiele zniszczeń (m.in. poprzez najazdy polskich "lisowczyków"). Zaczął się rozwój tkactwa, czego śladem do dziś jest znana w całym świecie Fabryka Dywanów.
Zainteresowanie górnictwem wróciło po I wojnie światowej, a 1926 roku odkryto złoża rud uranu, który III Rzesza wykorzystała w przemyśle zbrojeniowym. Drugi upadek Kowar miał miejsce podczas II wojny. Później, po przyłączeniu do Polski, zaczął się powolny rozwój miejscowości. Od 1945 roku władze sowieckie wznowiły wydobycie uranu jednak wszystko było owiane tajemnicą.
W 2000 roku, na terenie jednej z zamkniętych sztolni uranu, utworzono podziemną trasę turystyczną i inhalatorium radonowe. Po powodzi w 1997 roku zrekonstruowano kowarską starówkę, która obecnie jest jedną z najpiękniejszych w regionie.
dodano 26 lipca 2008 o godz.:00:00